Skrimor: „Zacząłem robić muzykę elektroniczną, ponieważ nie było mnie stać na drogie instrumenty”

Przed nami już trzecia edycja DNB Night, która odbędzie sie 27 listopada w klubie Schron! Cykl imprez spotkał się z wyjątkowo entuzjastycznym przyjęciem poznańskiego środowiska bassowego, dlatego wydarzenie zmienia lokalizację i przenosi się z Domu Technika do większego klubu, którym jest kultowy Schron.
Tym razem organizatorzy łączą dwa potężne światy: energetyczny dancefloor oraz mroczny neurofunk. Na scenie pojawią się dwaj wyśmienici headlinerzy reprezentujący młodą krew gatunku. Pierwszy z nich to reprezentant niemieckiej sceny drum and bass i prawdziwy wulkan energii za deckami, serwujący porywające, taneczne produkcje spod znaku danceflooru – Feed The Fire.
Natomiast drugim gościem będzie Skrimor, dostarczyciel potężnej dawki ciężkiego neurofunku, który swoimi setami roznosił m.in. scenę Hybrid na Audioriver oraz czeski festiwal Beats For Love. Oprócz grania muzyki Skimor również zajmuje się jej produkcją, czego efektem jest niedawno wydana EPka „Kraken EP” (ft. Absu_NTQL) w  Hanzom Music. Przy okazji nadchodzącego gigu zamieniliśmy kilka zdań z polskim artystą.

Jak wyglądały Twoje pierwsze kroki w produkcji muzycznej? Dlaczego wybór padł akurat na drum and bass i co sprawiło, że osiadłeś w tak ciężkim, technicznym brzmieniu neurofunku?

 Zacząłem robić muzykę elektroniczną, ponieważ nie było mnie stać na drogie instrumenty. Nie miałem też odpowiedniego grona ludzi, żeby założyć własny zespół. Problem z zespołem jest taki, że często musisz wziąć na siebie rolę lidera, co potrafi ograniczać. Jeśli nie masz wokół siebie właściwych osób, tracisz frajdę i satysfakcję z muzycznej podróży, bo cały czas zastanawiasz się, jak sprawić, żeby wszystko działało. Chyba taka rola nie jest dla mnie, albo po prostu miałem pecha i nie spotkałem odpowiednich ludzi. Zawsze lubiłem ciężką muzykę, dlatego naturalnym wyborem był dla mnie neurofunk.

Produkcja tak mrocznego i precyzyjnego neuro wymaga ogromu pracy nad sound designem. Czy traktujesz to już jako pełnoetatowy tryb życia, czy wciąż jako pasję i odskocznię od codzienności?

 Fakt, zajęło mi to ogrom czasu, ale dziś traktuję to przede wszystkim jako dobrą zabawę. Cieszę się, że potrafię już płynnie „rozmawiać” w tym muzycznym języku. Najciekawsze momenty pojawiają się wtedy, gdy zaczynasz zaskakiwać samego siebie. Myślę, że moim głównym założeniem jest teraz po prostu czerpanie z tego frajdy.

Kto lub co wywarło największy wpływ na Twoje brzmienie, zarówno w muzyce elektronicznej, jak i poza nią?

 Lista inspiracji jest długa. Moim zdaniem cały proces twórczy opiera się na inspiracji. Zaczynamy coś robić tylko wtedy, gdy coś nas zaciekawi albo wywoła emocje. Myślę, że sztuką jest nie przestawać się inspirować i pozostawać otwartym na nowe rzeczy, a gdy pojawia się kryzys, znaleźć sposób, żeby zainspirować się na nowo. Ostatnio oglądam dużo programów o traktorach i ciężarówkach i to mnie w pewnym sensie inspiruje.

Jak podchodzisz do budowania swoich setów na żywo? Wolisz precyzyjnie zaplanowaną opowieść od początku do końca, czy raczej czytasz energię tłumu i improwizujesz na bieżąco?

Bardzo różnie. Jeśli gram w mniejszym klubie, mogę mieć na playliście ponad sto utworów i decydować na bieżąco, co zagram, a co nie. Jeżeli jest to festiwal, to raczej wszystko mam zaplanowane, choć zawsze zostawiam sobie kilka dodatkowych numerów, bo zdarza mi się grać szybciej, niż zakładałem. Generalnie inwestuję bardzo dużo czasu w układanie swoich setów i nigdy nie gram dokładnie tego samego.

Co przygotowujesz na nadchodzący występ i czego może spodziewać się publiczność, która wpadnie pod głośniki na DNB Night?

W moich setach zazwyczaj miksuję różne odmiany drum and bassu. Jest sporo danceflooru, techstepu, czasem coś z głębszych klimatów, odrobina jump upu, ale najwięcej miejsca nadal zajmuje neurofunk. Kieruję się zasadą, że ma być przede wszystkim funkowo i energetycznie. Dla mnie groove i odpowiedni vibe zawsze stoją na pierwszym miejscu.

Wydawałeś w takich wytwórniach jak Eatbrain czy Neuropunk. Z Twojej perspektywy, jak mocno profil i estetyka konkretnej labelki wpływają na utwór w trakcie jego powstawania, a na ile dajesz sobie całkowitą swobodę bez myślenia o konkretnym wydawcy?

Czasami jest tak, że kiedy rodzi się utwór albo sam pomysł, od razu wiesz, że będzie lepiej pasował do jednej wytwórni niż do innej. Zazwyczaj intuicja dobrze mi podpowiada. Są jednak takie labelki, które bardziej pozwalają na muzyczne eksperymenty, jak chociażby Evolution Chamber. W większości przypadków lubię czuć tę wolność i być może właśnie dlatego tak dużo rzeczy tam wydaję.

Scena neurofunkowa słynie z bardzo zwartej społeczności i świetnych kolaboracji. Z kim spośród obecnych producentów masz w studiu najlepszą chemię, a z kim marzy Ci się wspólny numer w najbliższej przyszłości?

To zależy. Ogólnie kolaboracje to dość tricky temat. Mogą być ogromną przyjemnością, ale też wielkim bólem. Myślę, że w przyszłości będę podchodził do nich ostrożniej, głównie ze względu na czasochłonność całego procesu. Lubię projekty, które idą jak „nóż w masło” – kilka sesji i gotowe. Uważam, że jeśli siedzi się nad utworem zbyt długo, to prawdopodobnie coś jest z nim nie tak i może warto go odpuścić. Takie rzeczy przychodzą jednak z doświadczeniem. Gdybym mógł cofnąć czas, niektóre swoje collaby zrobiłbym trochę inaczej. Utemperowałbym własne ego, więcej słuchał i starał się być bardziej otwarty oraz różnorodny.

Pytanie o EPkę

Pytanie o produkcje w najbliższym czasie